Gleðileg jól allir

Góða kveldið.

Ég hef ekki mætt í skólann í 3 daga vegna þess að á mánudagskvöldinu komst ég að því að ég var með 39°C hita og ískalt. Hér stend ég eftir með auman hálskyrtil og Necrophagist við eyrað. En burt séð frá því þá hef ég tilkynningu handa veraldarvefnum, og hún hljómar svona:

Medion er drasl. BT (eða bónus-tölvur) er drasl.

Ég komst að nýrri aðferð til að vekja tölvur upp frá dauðum. Ég nefnilega varð fyrir því að tölvan hjá mér, sem er einmitt Medion tölva frá BT, krassaði við það að tengja harðan disk við hana. Þetta var svo slæmt að hún hætti að vinna eftir að hún detectar drif, áður en hún bootar einu sinni uppá einhverju. Ég fékk hana ekki til að boota svo uppá neinu. Ég prufaði að aftengja öll drif nema geisladrifi og reyndi að láta hana boota uppá því, reif út flest PCI-kort og allt sem mér datt í hug. Þegar ég sá fram á það að ekkert væri hægt að gera fyrir hana meir, fann ég einmitt þessa nýja tegund endurlífgunar. Jú, hún virkar einmitt þannig að maður drepur á tölvunni, hendir sér í rúmmið í eins mikillri fýlu og hægt er, lætur eins og þú hafir tapað 140þús krónum, væri ekki verra ef það læki niður nokkur tár. Svo eftir góðan svefn ætti tölvan að vera farin að boot-a uppá geisladisk. Þá nærðu að setja vélina upp frá grunni.

Endilega reynið þetta ef einhvað kemur uppá, og endilega segið mér frá niðurstöðunum. Þetta svín-virkar!

Svona er þetta nú gaman. Hef ekki haft tíma til að skrifa neitt hér. Nóg að gera, þið verðið bara að fyrirgefa. Annars er ekkert títt héðan af þessum bæ. Erum flutt í Blikaás 23, og höfum haft það ágætt. Ég veit ekki hvað ég á að segja, held ég sé að tryllast. Veit ekki í hvorn fótinn ég á að stíga. Þið farið bara varlega.

Jæjja diskurinn loksins kominn. The Adversary eftir Ihsahn, eða Vegard Sverre Tveitan. Sérstakur en góður. Hann á að vera framhald af Prometheus disknum sem hann samdi fyrir Emperor, sem hefur verið minn uppáhalds diskur í 5 ár held ég barasta. En allavega, ég mæli með disknum, en varið ykkur við, ekki halda að diskurinn sé allveg eins og Prometheus, ég hélt það nefnilega en hann er það bara hreint ekki. Asgeir Mickaelson trommaði fyrir Vegard á þessari plötu en hann er trommuleikari Borknagar og Spiral Achitect.

Farið varlega

Við erum strax byrjuð að skoða aðrar íbúðir. Kemur ekki til greina að borga 115.þús fyrir 63fm²!

Annars vildi ég bara þakka fyrir öll þau sms sem mér bárust á afmælisdaginn minn. 

Jæjja, í dag er 14.ágúst, og fyrir þá sem ekki vita hvað það þýðir, þá þýðir það að bóndinn sjálfur er orðinn 19.vetra. Eins og ég er alinn upp þá eiga svona dagar að vera mjög skemmtilegir dagar en alltaf er verið að eyðileggja fyrir manni. Það er verið að henda okkur úr húsinu, eða þ.e.a.s. við meigum vera hér enþá ef við borgum 20.þús kr meira en áður. Ég segi við svona vitleysu:

Má bjóða þér að fara í rassgat!?!

Helvítis anskotans vitleysa í fólki nú til dags, að láta sér 95.þús á mánuði ekki duga, nei nei, menn vilja 115.þús fyrir 60fm² hús. Helvítis skíta fréttir í afmælisgjöf. En ég ætla ekki að láta þetta hafa meiri áhrif á mig í dag. Vildi líka bara skvetta á ykkur kveðju, farið varlega.

Góðan daginn kæra bóndafólk

Jæjja, nú eru aðeins 3 dagar í að keppinn verði 19 vetra. Hún Sigríður, ástkona mín, fór í dag og keypti viðbót við einhverja afmælisgjöf sem hún keypti fyrir mörgum mánuðum síðan. Ekki var ég svona duglegur, ég keypti hennar afmælisgjör mánuði eftir afmælið hennar, og það tvítugsafmæli! Hvað um það. Ég er farinn að hræra í hausnum á mér, verið sæl að sinni.

Kv, Unnar Sigurðs

Hahaha, fann þessa grein á netinu, lesið þetta: 

"How can good people listen to death metal"
http://homepages.nyu.edu/~crm281/badmusic.html

"I've known a number of people who, like myself, enjoy listening to bands whose imagery, lyrics and general persona are bound up with death, darkness, suffering, despair, etc. (I'm thinking more of heavy metal than - say, gansta rap. Since I don't listen to the latter, I won't even pretend to have any insight into what appeals to people about this music). The vast majority of these people are perfectly nice - some might even be called virtuous. But then there is a sort of puzzle: how can a person be good when they enjoy something bound up with things that are about the clearest imaginable examples of bad things?

There's a more general question about such music that I want to set aside - namely, does this music have negative effects on the world? With the people I have in mind, the answer is clearly 'no', but that doesn't entail that the overall effect of this music isn't a negative one. I'm inclined to deny that there is such an effect, but if it turned out that there were, that wouldn't answer the question with which I started. Nor would solid proof that such music has a neutral or positive overall effect address the question, since the good people who like the music don't like it because of its overall effect. The issue is how these people can like the music for the reasons they in fact do.

There seem to be two sides to the issue. On one hand, the question is how it is consistent with being a good person to enjoy this music. On the other, the question is what there is in the music that a good person could enjoy. I'm pretty sure that a good answer to the second question will work as an answer to the first, but it's not obvious that this should be so. For example, one might say (falsely, I think) that what good people enjoy is just the ideas of death and suffering the music conveys. Given this, the first question would still be pressing - so it would be nice to find an answer to the second question that did all the needed explanatory work.

That said, here goes: what I think is appealing about this music is that it captures a certain emotional element which we imagine being part of certain activities, while at the same time using the aesthetic context to keep that element isolated from certain other parts of their activities. For example, when I'm enjoying Cannibal Corpse's tune, "The Pick-axe Murderers," with its bouncy dissonance, what I'm enjoying is a certain adrenaline rush which (I imagine) would be part of doing unspeakable things with a pick-axe. But I wouldn't be able to enjoy this rush if I were too closely or realistically associating it with other parts of such action - such as actually inflicting pain. Were I in a virtual reality device and having the visual experiences that would go along with such acts, the rush (if it even occured) would not at all be pleasant, but instead sickening. As another example, with many Morbid Angel songs, the experience is something like the sense of power a world-destroying demon would have, but removed from any sense of destroying actual people. Note that I'm making a distinction between the actual experience of listening to the music (which involves the emotion) and the ideas that might float through one's head while listening to the music (such as those involving the sight of blood). Were the objects of the ideas to enter into the experience, the enjoyment would collapse.

Now for some objections. First, I've just assumed I can take myself as an example of a good person. That's more than a little presumptuous, and I think there are some disturbingly strong arguments for claiming that I am not a good person (e.g. I know that instead of writing silly essays on music now, I could instead be outside picking up garbage or writing a check to Planned Parenthood, and that either of these things would be a better way to spend this evening, but I'm not doing either). But I'll just have to leave this objection and move on. Second, one could point out that there are plenty of good people who like bloody slasher movies, where there is a full visual experience of the acts mentioned above. And it isn't inconceivable that some moral saint might someday spend his or her downtime playing Doom XXIV, which taps into one's sensory systems to create a maximally realistic simulation. In any such case, however, it seems that a good person could only enjoy such experiences as long as he or she maintained a clear sense of separation from reality. If our future saint said something like "My, that chainsaw and kitten level was fun. I even forgot it was a game!", we would be strongly inclined to remove the title of 'saint.' Taking this objection another way, even though these people might be enjoying more than the core emotional experience (e.g. the slasher-film fan enjoys the images), this core is what I think is essential to enjoyment of the music.

The case seems to be fairly different with music where the emotions conveyed are those of suffering. In such cases, the question is less how it is compatible with being a good person that one could enjoy such music, since few have seen any clash between being good and suffering. The question here is one of motivation. Now, it would be implausible to say that in such music (an especially clear exmaple would be Bethlehem's 'Dictius Te Necare') the emotional element is itself enjoyable, though it does seem that the element is isolated in a way similar to that described above. So what would motivate someone to listen to something which conveyed a purified emotion of suffering? One possibility is that the experience of the emotion as coming from something external source is in line with the dictum that misery loves company. This doesn't seem to get to the heart of the case, though, since sometimes one listens to such music and identifies with the suffering perspective. Another possibility is that there is something fulfilling or satisfying about pure emotional experiences (where this doesn't mean 'enjoyable,' in the normal sense). One might think of cases, e.g. the death of a family member, where one feels some desire to mourn and feel sad.

I think I'll stop here - I suspect that this is venturing into territory that some people take seriously and don't just make up when they're bored."

Tók daginn í dag fyrir og æfði mig á gítarinn. Æfði eina æfingu allveg í drasl og svo sama skalann ég er vanur að nauðga. Þessi æfing lítur svona út:

|---------------------------------------------------------|
|---------------------------------------------------------|
|--------------------------------------------5------------|
|------------------2-----------4-5-4---4-5-7---7-5-4-5/7--|
|------------2-3-5---5-3-2-3/5-------7--------------------|
|--2-0-2-3-5----------------------------------------------|
|-------------------------------------------------|
|-----------------7-8-10-12-10--------------------|
|--7-8-7---7-8-10--------------13-12-13-12-10-----|
|-------9-------------------------------------12--|
|-------------------------------------------------|
|-------------------------------------------------|

<pre>|------------------------------------------------|-----------------------------------|
|-11----------11-------11-10----------10-11-10-8-|-8--------10---8---6---------------|
|----12----12-------12-------10----10------------|---9----9----9---9---7-------------|
|-------14-------14-------------12---------------|-----11----------------7p0-----7-8-|
|------------------------------------------------|---------------------------7-8-----|
|------------------------------------------------|-----------------------------------|

|---------------------------------|
|-------5---------------3---------|
|---7-6---7-6---------2---3-------|
|-5-----------8-5-3-5-------5-3---|
|-------------------------------5-|
|---------------------------------|

|------------------------------|
|-----------3-------------2tr3-|
|-------2-3---3---------2------|
|-2-3-5-----------2-3-5--------|
|---------------5--------------|
|------------------------------|

Skalann hef ég ekki á tabi, en heyrði einhverstaðar að hann kallast einhvað arpeggio, whatever that is 

Unnar bóndi skrifar:

Nú er liðinn þó nokkur tími síðan ég skrifaði seinast hingað í dagbókina. Ástæðan fyrir því er einfaldlega sú að ég hef lítið komist í tölvu. Lítið í bænum sjáið til. Held meira segja að þessi helgi sé sú fyrsta í sumar sem við Sigga höfum verið í bænum, held ég, ekki viss samt.

Það sem ég hef í fréttum er ekki mikið og ekki margt. Ein vond frétt samt, og sú frétt hljómar svona: Ég hef ekki komist í digital myndavél enþá svo þið fáið engar nýjar myndir af Anítu Ósk, dóttur minni. Þykir mjög leitt að segja frá því, því mig langar að eiga fullt af myndum af henni

Önnur fréttin er sú að ég fékk mér tattoo um daginn. Það er reyndar ekki tilbúið, bara rétt hálfnað Það verður klárað 25.júlí. Hlakka til þá.

Annars nenni ég ekki að blogga meira, ætla reyna koma með myndir næst. Farið varlega. Blessuð

Jæjja, hér eru fleiri myndir af dúllunni.

Hef þetta stutt.

• Ég eignaðist dóttur 18:38 þann 05.05.06 2006. Gullfallega dóttir mín er 4,215 kg eða 17 merkur, 50cm að stærð!

Fyrir þá sem verða ekki boðnir í heimsókn næstu vikuna, hér eru nokkrar myndir!

Ekkert enþá komið. Fór bara í prófið í morgun en gekk ekkert svakalega vel, enda lærði ég í svona 30-50 min fyrir það

Erum orðin ansi þreytt á þessu. Kem með fréttirnar þegar þær koma

Kveðja, þreyttur